เวบร้างห่างไกลไฉนเล่า
อักษรเราห่างเหินเมินหน้าหนี
ผ่านไปแล้วผ่านไปลับกับสองปี
หาไม่มีความจำเริญใดในตัว

นั่งตรากตรำทำงานอยู่ออฟฟิศ
ป่วยทางจิต หน้าเศร้า เหากินหัว
ตรากตรำเรียนกันมา หน้าเป็นวัว
สุดท้ายตัว ได้ใช้มั้ย ที่เรียนมา

ขออุทิศกลอนนี้ให้เพื่อนฝูง
จงจำรูญจำเริญใจ ให้หรรษา
งาน "รวมพลคนอักษร" เดือนธันวา
ขอให้มาร่วมเสียตังค์ สามพันเอง

เงินสามพัน จ่ายไป ใจจะขาด
แต่เพื่อชาติ เพื่อคณะ ชั้นต้องเจ๋ง
ถึงวันงานอย่าได้พูด พร่ำทำเพลง
ลุยละเลง กินให้คุ้ม ที่จ่ายมา

ใครสนใจไปงาน ติตต่อนุชกานต์นะจ๊ะ โป้มาเขียนไปงั้นแหละ ไม่ได้อยู่ดี

ขอให้ทุกคนมีความสุข